Om nog wat van de echte indianencultuur te kunnen zien in Colombia, moet je de bergen in, want op het vruchtbare laagland zijn ze verdreven door het grootkapitaal. Elke dinsdag is er markt in Silvia. Iedereen komt dan overal vandaan om zijn goederen aan de man te brengen. Op de markt in Silvia dragen de indianen nog hun eigen klederdracht. Prachtig om te zien, maar lastig om te filmen of fotograferen. De indianen hebben liever niet dat je ze fotografeert.

Tijdens de reis door Colombia gingen sommige etappes over bergachtige bochtige wegen. Onderwerg van San Augustin naar Popayán blokkeerde een tankwagen de weg doordat hij bij wegwerkzaamheden in de modder vastzat. Toen de tankwagen eindelijk los was getrokken, kwam onze bus in dezelfde modder vast te zitten. Al met al was het een avontuurlijke rit.

Het kleine plaatse San Agustín in de provincie Huila is vooral bekend van de sculpturen die Precolumbiaanse beschavingen er hebben achtergelaten. Wij overnachten bij Hector op de Hacienda Anacaona.

Natuurlijk gaan we naar het Archeologisch park San Agustín om de sculpturen te bekijken. In de beelden komen een vijftal thema’s continu terug: de goden tonen vruchtbaarheidssymbolen (bijv een piemeltje), de geestelijken houden een masker voor, de krijgers hebben een “dubbele ik” in de vorm van een dierfiguur op de rug, je ziet er sarcofagen en je hebt gestileerde dieren zoals de …

Vandaag reizen we naar Desierto de Tatacoa. Ook in de reisbeschrijving wordt deze bestemming een woestijn genoemd en dat had onze verwachtingen gevormd. De afgelopen maand (juni 2011) is zowiezo behoorlijk nat geweest. In het hele land zijn problemen door zandverschuivingen en modderstromen door hevige regenval.
De weg naar Tatacoa gaat langs bosrijke natuurgebieden met veel olieboortorens. Als we de Magdalenarivier oversteken wordt het groen gemengd met rode aarde, hoge cactussen en bizar geplooide zandformaties.

We kamperen in het natuurgebied op het terrein van een hacienda. Er staan tien kleine goedkope tentjes …

We verlieten Bogota via het noorden. In Zipaquira bezochten we de Catedral de Sal, een zoutmijn waar een ondergrondse kathedraal van gemaakt is. In de lange toegang zijn veertien kleine kappelletjes. Daarna daalden we af naar de Dome, de tempel die weer is opgesplitst in drie delen waarin de geboorte, het leven en de dood van Jezus worden uitgebeeld.

Villa de Leyva is een klein stadje dat zijn karakteristieke koloniale bouw in ere houdt. Het hele dorp is geplaveid met grote keien, tijdens een rondwandeling spring je van kei naar kei. …

Bogota is een stad van koloniale kerken én wolkenkrabbers. Een stad van kronkelwegen en vijfbaans snelwegen. Een stad van sloppenwijken en kleurijke koloniale vila’s. De oude wijk in Bogota heet La Calendaria. Je vind er kleine winkeltjes, hotelletjes, restaurants en kerken. Onder begeleiding van een gids lopen we door de wijk en bewonderen de gekleurde geveltjes en houten balkonnetjes. Op een groot aantal plaatsen ontdekken we bronzen beelden op en aan de gevels van huizen. We lopen door naar het presidentieel paleis en parlement. Daar zien we de wisseling van …

Het is al dagen bijzonder warm en de vooruitzichten voor de minivakantie zijn erg goed. Zaterdagochtend rij ik via de afsluitdijk naar Harlingen. Je mag op de A7 nu honderddertig rijden, maar als de brug bij de IJsselmeersluizen open staat, ben ik de tijdwinst al weer kwijt. In de haven eet ik een salade en dan is het tijd om aan boord te gaan. De Tiger, een snelboot, brengt me in drie kwartier naar Terschelling.
Jochem en Natascha, Jelte en Lorijn, Boudewijn en Jorien met Jarno en Lieke zijn al …

Eerste kerstdag is een dag van eten en samen zijn. Wat is er dan lekkerder dan een uurtje erop uit met de slee.

Na het A-diploma, moet je voor het B-diploma gaan. Dat is zwemmen met kleren aan, duiken en onderwater zwemmen en veel baantjes trekken. Op zaterdag 26 november mocht Jelte afzwemmen voor zijn B-diploma.

Onze eerste kennismaking met Flores is bij het binnenvaren van de haven van Labuhanbajo. Een bruizende plek. ‘s Avonds gaan we naar een restaurantje dat ze Paradise noemen. We hebben uitzicht op de haven en zien de bootjes liggen. Het is heerlijk. We zien de zon ondergaan.
Het ruige terrein maken de aanleg van infrastructuur op Flores moeilijk. De grote weg van oost naar west vraagt altijd veel tijd en geduld. Gelukkig is omgeving vaak zo bijzonder, dat het geen straf is om er wat langer van te genieten.
In de buurt …